"Hoe was het bij papa?"
"Goed."
Meer komt er vaak niet. En toch zit er in dat ene woord een wereld die ouders graag zouden begrijpen: is dit goed voor mijn kind? Doen we het juist? Of zijn we bezig iets te verknallen dat we niet meer kunnen herstellen?
Het is een vraag die veel gescheiden ouders om vier uur 's nachts stellen. Daarom is het goed om te kijken wat onderzoek bij kinderen zelf vindt, met de nodige nuance.
Wat zegt het Vlaamse onderzoek?
Onderzoekers van de Universiteit Antwerpen, UGent en KU Leuven, onder leiding van Dimitri Mortelmans, volgden gezinnen op in een nieuwe studie (2021 tot 2024) en vergeleken die met een eerdere (2008 tot 2010). Ze spraken met 3.750 partners en ex-partners en bevroegen 271 kinderen en jongvolwassenen tussen 10 en 38 jaar. De volledige resultaten zijn nog niet gepubliceerd, maar de eerste cijfers verschenen in januari.
De belangrijkste bevindingen: bijna zestig procent van de scheidingen eindigt in een gelijk verdeelde verblijfsregeling, en ongeveer tachtig procent van de kinderen zegt tevreden te zijn met de regeling. Tweeënzeventig procent van de kinderen zegt na de scheiding even gelukkig of gelukkiger te zijn dan ervoor.
Tegelijk beschrijven kinderen de scheiding zelf vaak als verdrietig en beangstigend.
Beide dingen kloppen tegelijk. Dat is precies waar het om gaat.
En in Nederland?
Het CBS publiceerde op 17 september cijfers over de gezinssituatie van kinderen. Begin 2025 had 24 procent van de 15-jarigen gescheiden ouders, tegenover 13 procent in 1995. Dat aandeel stijgt al zo'n tien jaar nauwelijks meer. Dertig procent van de 15-jarigen woonde niet bij beide juridische ouders.
Met andere woorden: je kind is niet de enige in de klas. Bij een groep van dertig tieners zijn er gemiddeld zeven wier ouders niet meer samenwonen.
Wat de cijfers niet zeggen
Deze studies beschrijven gemiddelden. Gemiddelden vertellen je niet hoe het is voor jouw kind, in jouw huis, met jullie weekschema.
Onderzoek zegt ook niet dat één bepaalde regeling voor elk kind werkt. Een kind van drie heeft andere behoeften dan een kind van veertien. Een regeling die in jaar één goed werkt, kan in jaar drie bijsturing nodig hebben.
En onderzoek is geen munitie. Een cijfer is geen argument om de andere ouder mee te overtuigen. Kinderen verdienen het niet om als bewijs gebruikt te worden.
Een kleine groep heeft het veel zwaarder
Het Vlaamse onderzoek meldt ook dat de groep scheidingen met veel conflict gegroeid is: van ongeveer één op acht in 2011 naar ongeveer één op vijf nu. Voor kinderen in zo'n situatie is het beeld minder rooskleurig.
Het onderzoek laat ook zien dat de financiële druk na een scheiding ongelijk verdeeld is: 37 procent van de gescheiden moeders zegt moeilijk rond te komen, tegenover 20 procent van de gescheiden vaders. Stress rond geld sijpelt vaak door naar het gezinsleven.
Dit zijn geen verwijten aan wie dan ook. Het zijn signalen dat ondersteuning, van een mediator, een hulpverlener of een gezinsorganisatie, vaak helpt.
"Mijn dochter zei laatst: als jullie niet meer ruziemaken, vind ik het eigenlijk wel fijn dat ik twee kamers heb." Els, mama van twee
Wat kinderen eigenlijk nodig hebben
Onderzoek vertelt wat er gebeurt, niet wat jij moet doen. Maar een paar dingen komen telkens terug, bij kinderen die het goed doen na een scheiding:
Een voorspelbaar ritme, zodat ze weten waar ze zijn en wanneer. Ouders die niet slecht over elkaar praten waar zij bij zijn. En de ruimte om te zeggen hoe het is, ook als dat niet leuk is om te horen.
Veel ouders merken dat dat laatste het moeilijkst is. Een kind dat zegt "ik mis papa" bij mama, of "ik mis mama" bij papa, zegt niets over jou. Het zegt dat het twee ouders heeft.
Een gedeelde kalender als rustpunt
Voorspelbaarheid begint met weten wie wanneer. Een gedeelde agenda die beide ouders kunnen zien, met schooldagen, hobby's en wisselmomenten, is voor veel gezinnen een kleine maar echte stabilisator. Het is ook waarom wij Planning bouwden: minder gissen, meer rust.
Goed genoeg is vaak goed
Een kind hoeft het niet fijn te vinden om goed te kunnen opgroeien. Het moet vooral weten dat het mag zeggen hoe het is.
Dat is een zin die elk huis kan dragen.
Bronnen: VRT NWS, 17 januari 2026, over het onderzoek van UAntwerpen, UGent en KU Leuven naar scheiding in Vlaanderen; CBS, 17 september 2026, De gezinssituatie van kinderen 1995-2025. Dit artikel is geen therapeutisch of juridisch advies.
